Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Kielcach

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2025 roku

Sąd Okręgowy w Kielcach II Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Mariusz Broda

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2025 roku w K.

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w E.

przeciwko (...) Company (...) z siedzibą w S. (Bułgaria)

o zapłatę

na skutek zażalenia powoda (...) Sp. z o.o. z siedzibą w E.

na postanowienie Sądu Rejonowego w Skarżysku - Kamiennej z dnia 6 października 2025 roku sygn. akt I C 668/25

postanawia:

1. z urzędu sprostować omyłki w pisarskie w wierszach 11 (jedenastym) oraz 17 (siedemnastym) zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że miejsce (...) wpisać (...);

2. oddalić zażalenie;

3. zasądzić od (...) Sp. z o.o. z siedzibą w E. na rzecz (...) Company (...) z siedzibą w S. (Bułgaria) kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych, tytułem kosztów postepowania zażaleniowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres po upływie tygodnia od dnia doręczenia odpisu postanowienia zobowiązanemu do dnia zapłaty.

(...)

(...)

(...)

Sygn. akt II Cz 1368/25

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6.10.2025 r. Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej odrzucił pozew z uwagi na brak jurysdykcji krajowej, wyjaśniając podstawy faktyczne i prawne takiego rozstrzygnięcia w pisemnym uzasadnieniu (k.105-106).

Postanowienie zaskarżył powód. W wywiedzionym zażaleniu zarzucił:

- naruszenie art. 11 ust. 1 lit. boraz art. 12 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (dalej: Rozporządzenie 1215/2012),

- art. 7 ust. 2 Rozporządzenia 1215/2012,

- art. 1099 § 1 k.p.c. w zw. z art. 18 Rozporządzenie 1215/2012.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Pozwany w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie było niezasadne.

Wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu

Sąd Rejonowy prawidłowo przywołał przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 roku w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych -Dz.U.UE.L.2012.351.1 (w dalszym ciągu Rozporządzenia nr 1215/2012), jako podstawy identyfikacji jurysdykcji sądu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z właściwym uchwyceniem zasady jurysdykcji krajowej (art. 4 ust. 1 Rozporządzenia nr 1215/2012), następnie wyjątków od tej reguły przewidzianych w sekcjach 2-7 niniejszego rozdziału (art. 5 ust. 1 w/w Rozporządzenia nr 1215/2012), a w ramach tych ostatnich trafnie rozważając te regulacje, które obejmuje SEKCJA 3 Rozporządzenia 1215/2012.

Zgodnie z art. 10 Rozporządzenia 1215/2012, nie naruszając przepisów art. 6 oraz art. 7 pkt 5, w sprawach dotyczących ubezpieczenia jurysdykcję określa niniejsza sekcja.

Stosownie do art. 11 ust. 1 lit. b Rozporządzenia 1215/2012 ubezpieczyciel mający miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego może zostać pozwany w innym państwie członkowskim, w przypadku powództw ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uposażonego z tytułu ubezpieczenia - przed sąd miejsca, w którym powód ma miejsce zamieszkania. Przepis art. 11 ust. 1 lit b Rozporządzenia 1215/2012, brew stanowisku skarżącego, nie może uzasadniać jurysdykcji sądu polskiego w tym konkretnym przypadku, albowiem powództwo nie zostało wytoczone przez żaden z trzech podmiotów wymienionych w tym przepisie. Innymi słowy, powód nie jest ani ubezpieczającym, ani ubezpieczonym ani uposażonym z tytułu ubezpieczenia.

Zgodnie z art. 12 Rozporządzenia 1215/2012, w odniesieniu do ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lub ubezpieczenia nieruchomości ubezpieczyciel może być ponadto pozwany przed sąd miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Przy czym przepis art. 13 ust. 2 Rozporządzenia 1215/2012 wyraźnie stanowi, że przepisy art. 10, 11 i 12 mają zastosowanie do powództw wytoczonych przez poszkodowanego bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi, jeżeli takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne. Nie ma racji skarżący, także i w tym zakresie, w jakim stawia tezę, że jurysdykcja sądu polskiego miałaby mieć oparcie w art. 12 Rozporządzenia 1215/2012. Przyjmując, że zdarzenie miało miejsce na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (chociaż brak takiego twierdzenia w uzasadnieniu pozwu, ale fakt ten zdaje się mieć potwierdzenie w umowie cesji – k.19, do której odwołuje się powód, a pozwany go nie kwestionuje), zastosowanie przepisu art. 12 w niniejszej sprawie zostaje wyłączone z mocy art. 13 ust. 2 Rozporządzenia 1215/2012. Jest tak dlatego, że w powództwo nie zostało wytoczone przez poszkodowanego przeciwko ubezpieczycielowi, a jedynie przez podmiot, który nabył przedmiotową wierzytelność od poszkodowanego, co eliminuje stan „bezpośredniości” wytoczenia powództwa przeciwko ubezpieczycielowi – w rozumieniu art. 13 ust. 2 Rozporządzenia 1215/2012.

Już dotychczas poczynione przez Sąd Okręgowy uwagi dostatecznie potwierdzają także bezzasadność zarzutu naruszenia art. 7 pkt 2 Rozporządzenia 1215/2012. Jest tak z tej przyczyny, że istota zagadnienia dotyczy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, a wobec tego podstawą rozważenia wyjątku od reguły jurysdykcji krajowej mogły być tylko przepisy przywołanej wyżej Sekcji 3, a przepis art. 7 pkt 2, do którego odwołuje się skarżący, do nich nie należy. Podstawy jurysdykcji w sprawach ubezpieczeniowych w sposób szczególny i kompletny regulują to zagadnienie.

Jakakolwiek wykładnia rozszerzająca – w kierunku „rozciągnięcia” tych szczególnych regulacji przypadków jurysdykcji sądowej – w stosunku do reguły w tym zakresie, w kierunku obejmowania nimi także innych sytuacji – niespełniających wprost przesłanek przepisów Sekcji 3 Rozporządzenia nr 1215/2012, jest nie tylko bezpodstawna, ale i niedopuszczalna, co znajduje również potwierdzenie w już ukształtowanym orzecznictwie TSUE, do którego trafnie odwołuje się także Sąd Rejonowy. Istota zagadnienia sprowadza się do tego, że te szczególne regulacje dotyczące jurysdykcji zostały „stworzone” jedynie na potrzeby ochrony słabszego podmiotu stosunku prawnego z ubezpieczycielem, którym niewątpliwie jest poszkodowany, a nie przedsiębiorca, który nabył wierzytelność od poszkodowanego i dochodzi jej w postępowaniu sądowym.

To wszystko oznacza, że nie mógł znaleźć żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia art. 1099 § 1 k.p.c. w zw. z art. 18 Rozporządzenia 1215/2012

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie: art. 350 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c. orzekł jak w pkt 1 sentencji; na art. 385 k.p.c. orzekł jak w pkt 2 sentencji; na podstawie art. 98 § 1,1 ¹ k.p.c. oraz § pkt 4, § 10 ust. 2 pkt 1 Rozp. Min Spr. z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015,poz.1800 z p. zm.) - jak w pkt 3 sentencji

SSO Mariusz Broda

(...)

(...)